Jasmine✿

ความรู้สึกที่อยากอัพบลอกนี่มัน....พูดไม่ถูกเว้ย แต่ก็ไม่มีอะไรจะอัพ ขุดเอาของเก่ามาใช้ใหม่ละกัน (เหอะๆ เจ้าของบลอกโดนถีบ)

*ความฝัน - Just a dream*

คืนนี้...ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นเพียงความฝัน แต่ทำไม่เราถึงได้เล่นไปตามบทก็ไม่รู้...อีกอย่าง...มันเหมือนกับว่าตัวละครที่แทนตัวฉันก็ไม่ใช่ฉัน อีกต่อไป

ภาพหมุนวน...ฉันไปโผล่ขึ้นในตึกแห่งหนึ่ง...อา...ใช่ ฉันเคยเห็นมันมาก่อน ฉันเคยฝันเห็นมันมาก่อน

ก็เหมือนตอนต่อนั่นล่ะ เป็นความปรารถนาลึกๆของฉัน ที่อยากจะกลับมายังตึกนี้อีกครั้ง

แสงที่ขุ่นมัว มันช่างเหมือนในตึกสำนักงาน ที่มีแสงสว่าเทียบเท่าที่จอดรถ

ฉันวิ่ง... คล้ายกับกำลังหนีจากบางอย่าง เบื้องหน้า...ลิฟต์เปิดรออยู่ ฉันวิ่งเข้าโดยไม่รั้งรอ มันเหมือนกับฝันครั้งก่อนทุกประการ

ประตูลิฟต์ปิดกึง เสียงกึงคล้ายสะท้อนก้อง ไฟในลิฟต์ กระพริบติดๆดับ ตัวลิฟต์ยกขึ้นด้วยความรู้สึกใต้ผ่าเท้า

มาถึงตอนนี้...มันไม่เหมือนฝันคราวที่แล้วอีกต่อไป ฉันรู้สึกเช่นนั้น...ใครคนหนึ่งยืนถัดจากฉัน อยู่ดีๆเขาก็มาน่ะ มันมักจะเป็นเช่นนี้เสมอในความฝันฟุ้งซ่านทั่วไป

ผิวดำเมี่ยมสะท้อนกับไฟอันน้อยนิดในลิฟต์ หัวโพกด้วยผ้าสีขาว ตาสีอะไรนะจำไม่ได้แล้ว

ใส่เสื้ออย่างอินเดีย สีครีมเนื้อเก่าซีด กางเกงก็ทำนองเดียวกันกับเสื้อ

เรามองหน้ากันพลางหอบเหนื่อยจากการวิ่ง(แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาเหนื่อยเพราะวิ่งเช่นเดียวกับฉันหรือเปล่า)

ทันใดนั้นก็รู้สึกบางอย่าง...

ลิฟต์น่ะ...มันควรจะเคลื่อนที่เป็นแนวตั้งใช่หรือเปล่า?

ลิฟต์อันน่าพิศวงอยู่หน่อยๆ หยุดกึง และ เริ่มพาเราทั้งสองคนเคลื่อนที่ไปในแนวนอน ที่เรารู้ ก็เพราะมันกำลังเอียงไปเอียงมาเหมือนแล่นอยู่บนรางโรเลอร์โคสเตอร์(หวาดเสียวน่าดูชม)

ภาพเหมือนจะตัดมา เราสองคนยืนอยู่หน้าผนังที่มีโพรงรูขนาดใหญ่ ถึงตอนนี้ฉันเริ่มตระหนักว่าพวกเรากำลังหาทางกลับบ้าน

มันไม่ได้มีแค่โพรงเดียว แต่มีอยู่ทั่วผนังทั้งสองด้านที่ขนาบไว้ ถ้าเข้าไปผิดโพรงก็จะไม่ได้กลับบ้าน ฉันเข้าไปในโพรงหนึ่งซึ่งใหญ่ที่สุด ชายผิวดำไม่ไ้ด้ตามฉันมา

ฉันโผล่บนที่นั่งชั้นเฟิสร์คลาสเหนือโรงละครแห่งหนึ่ง เบื้องล่างเต็มไปด้วยคนร่ำรวแต่งกายหรูหราที่กำลังชมการแสดงวงออเครสตร้าบนเวทีใหญ่ที่มีแสงสว่างเรืองรอง

เสียงเพลงบรรเลงเป็นเพลงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยฟัง แล้วมันก็เว้นจังหวะให้ หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งนั่งอย่างสง่างาม ได้บรรเลงเปียโนที่อยู่ตรงหน้า เป็นการโซโล่เปียโนที่เพราะพริ้งที่สุด

ฉันกระโดดลงจากชั้นลอย ร่างของฉันลอยละล่องไปกับกระแสเสียงดนตรีขึ้นและลงตามจังหวะ ตรงไปยังหญิงสาว แต่แล้ว...เสียงเพลงนั้นก็เริ่มกระท่อนกนระแท่น เหมือนเสียงเปียโดนที่ฉันเล่นไม่มีผิด...เสียงที่เล่นด้วยความซังกะตาย

บรรดาผู้ชมหันขึ้นมามองฉันซึ่งลอยอยู่กลางอากาศ บางคนมองฉันด้วยสายตาตำหนิ

"หาทางกลับบ้านเรอะ ออกไปทางนั้นสิ" หญิงสาวนักเปียโนตะโกนบอกฉันพลาชี้ไปที่รูบนเพดานโรงละคร

"ช่ายๆออกไปซะ พวกเราจะได้ฟังต่อ" บรรดาผู้ชมเริ่มประท้วง บ้างปาข้าวของมาที่ฉัน แต่ก็น่าขันนัก เพราะของที่เขี้ยงมานั้น ขว้างมาไม่ถึงฉัน บรรดาข้า้วของทิ้งตัวลงใส่พวกคนปานั้นเอง ฉันหัวเราะขำอยู่ในใจ แล้วกำหนดความคิดให้ตัวลอยขึ้นไปข้างบน ก่อนจะลอดรูบนเพดานออกไป

+++++++

ฉันล่องลอยอยู่เหนือเมฆสีขาวนวลสลับกับชมพู ส้ม ทอง และฟ้า ดูราวกับฟองทะเลแห่งสีสัน

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าแลเป็นเส้นสีทอง อากาศเย็นเป็นน้ำแข็ง แต่ฉันกลับรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด

"อ๊ะนั่นไง" ฉันอุทานเบา เพราะราวกับรู้ว่ามันคือจุดหมายอีกแ่ห่งหนึ่งนอกเหนือจากบ้าน

ตึกสูงเสียดฟ้าแทงทะลุขึ้นมาเหนือเมฆ ชั้นสูงสุดเปิดหน้าต่างไว้ราวกับเชื้อเชิญ แต่เมื่อเข้าไปใกล้ก็พบว่ามีกระแสลมฝนหมุนวนไปรอบๆ

"เร็วเข้า ๆ เข้ามาสิ" เสียงของเด็กหญิงคนหนึ่งเรียกฉัน หล่อนสวมอาภรณ์หรูหรา ยืนเกาะขอบหน้าต่างแล้วกวักมือเรียกฉันอย่างตื่นเต้น ฉันลอยเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น แต่ก็ติดกระแสลมที่พัดอยู่

เม็ดฝนกระหน่ำใส่ฉัน และพัดฉันออกจากทิศทาง ฉันหนาวสั่น
เด็กสาวหน้าเสีย เธอยันขาข้างหนึ่งบนขอบหน้าต่าง เอื้อมมือมาหาฉัน

ปลายนิ้วของเราสัมผัสกัน แล้วทันใดนั้นตัวฉันก็เข้าไปอยู่ข้างในนั้นทันทีราวกับหายตัวได้

เสียงลมฝนหายไปในพริบตา นอกหน้าต่างนั้นราวกับไม่เคยมีพายุใดๆมาก่อนเลย มีนกบินผ่านแสงตะวันที่เริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง

เด็กสาวยิ้ม มองฉันอย่างดีใจ
"ดีใจเหลือเกินที่ได้เจอเธอ คงเหนื่อยใช่ไหม...พักเสียก่อนสิ"เด็กสาวชี้นิ้วสวมแหวนทองไปที่เตียงเดี่ยว หนึ่งในสามเตียงของห้องนั้น

แต่ละเตียงไม่ได้จัดวางเป็นระเบียบเรียงกัน แต่เกาะกลุ่มรวมกันที่กลางห้อง สองในนั้นปรากฏว่ามีคนนอนมาก่อนแล้ว

ฉันล้มตัวลงบนเตียงที่เคยมีคนนอนมาก่อนแล้ว ตัวของฉันเปียกชื้น แต่ก็เหนื่อยอ่อนเกินกว่าจะอุทรถึงมัน ฉันรู้สึกว่าหลับไปอย่างรวดเร็ว

+++++++

อา...แสงอาทิตย์สาดเข้ามาทางหน้าต่าง เช้าแล้วสินะ เมื่อคืนฝันประหลาดจริง เป็นเรื่องเป็นราวเสียด้วย เดี๋ยววันนี้ก็ต้องไปเรียนเปียโนอีก ไม่อยากไปเลย

"พี่ ตื่นๆๆ"

อ๊ะนั่นใคร? ไม่ใช่น้องฉันนี่ ทำไมกัน...
...

แคร้กกก...คร่อกฟี้...คร่อกฟี้~~

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น

บนเพดานห้องทรงสี่เหลี่ยมมีโป๊ะไฟกลมๆดวงหนึ่ง มันพันแต่งรอบๆด้วยดอกลิลลี่ยักษ์ และเสียงดัง

แคร้กกก~~

ก็คือเสียงของดอกลิลี่ดอกหนึ่งที่บานออกในทันใด พร้อมกับคำรามแยกเขี้ยวไปด้วย!! มันมีชีวิต!

ฉันเริ่มตื่นกลัว มองไปรอบๆ

เด็กหญิงที่สวมอาภรหรูหรากก็หลับไปเหมือนกันที่เตียงข้างๆ โกรนซะเสียงดัง ไม่ได้มีเพียงเด็กหญิงคนเดียวแต่เตียงที่เหลือก็ไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป มีเตียงมาเพิ่มหนึ่งเตียง พร้อมกับคนมาเพิ่มสองคนรวมเป็นสี่คนในห้องนี้

ฝันไปนี่นา ฝันไป

ฉันถลาออกจากเตียง ตรงไปที่ประตูสีแดงซึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้ ข้างหลังประตูสีแดงก็เป็นบันไดลงไป ฉันไม่รุ้สึกเลยว่ามันเป็นบันได เหมือนเป็นเครื่องกลบางอย่างที่นำฉันให้ตกลงไปตามขั้นซะมากกว่า อ้ะ...จิ้งจกยักษ์ มันเกาะอยู่ตรงข้างฝาสีแดง...ไม่สิ ทุกอย่างเปลี่ยนเป็นสีแดง... มือ เท้า อากาศ แม้แต่ความมืดมิด ราตรีสีแดง

อา...จริงๆแล้วตัวเรากำลังตกลงไป...

ฉันหลับตาลง แค่หวังว่ามันจะเป็นเพียงแค่ความฝัน...แต่ว่านะ...ฉันอาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นอีก

เสียง...จากที่ไกลๆ

"แจสมิน...แจสมิน แม่จะไม่ปลุกแล้วนะ พ่อเขาจะไม่รอแล้วนะ"

นั่น...ไม่ใช่เสียงของแม่จริงๆ แต่ว่าเป็นใครกัน?

ความฝัน...ยังไม่จบเสียทีเดียว

เออใช่...มันยังไม่จบ = =" เพียงแต่ความฝันหลังจากนั้นมันเผอิญว่า...อ่านะ เล่าไม่ด๊ายยย มันมีฉากไม่น่าพิศมัยเยอะที่จริงมันมีซีนเยอะกว่านี้อีก แต่มันมั่วมาก(ก็แต่ความฝันเอาไรมาก)

ฝันว่าถูกยิงด้วย มีคนญี่ปุ่นทาหน้าขาวออกมาเล่นตลก แล้วต่อมาอีญี่ปุ่นนั่นก็ถูกยิง โดยเจ้าหญิงที่ช่วยเราเข้าไปในหอ สรุปว่ามันตัวร้ายสินะ= = อ้ากกกกกกกกส์ ชักบ้า

คืนที่ฝันนั้นเป็นคืนหลังจากหายไข้40cค่ะ

เวลาไข้สูงหรือนอนน้อย สติสตังค์จะหลุดลอย แล้วก็จะได้อะไร...ประมาณเนี้ย =3= เรียกว่าอาการทางจิตก็ว่าได้

เราเป็นคนที่ฝันอยู่ทุกคืน บางคืนเห็นเลขซะด้วย!! (แหะๆ) แต่จำไม่ได้ซะนี่ ไม่ใช่แค่เลข แค่จำได้ว่าเมื่อคืนฝันก็บูญแล้ววว

= ="""เซ็งเลย