*ด้วยความหื่นกระหายอยากจะอัพบลอก จึงขุดของเก่ายุคเมโสโปเตเมียขึ้นมา หวังว่าจะได้รับอัตถรสค่ะ*

---

ณ สถานบำบัดแห่งหนึ่ง

เก้าอี้ถูกวางล้อมเข้ามา หญิงสาวผู้หนึ่งยิ้มหวานแจกไปทั่วทั้งวง ในมือเธอมีกระดานสคริปพร้อมปากกา

สวัสดีค่ะดิฉันชื่อมาเรีย

สวัสดีมาเรีย ทุกคนในวงขานขึ้นพร้อมๆกันด้วยเสียต่ำๆ มาเรียมองผู้คนที่นั่งล้อมวงเธอ เช้านี้เธอต้องทำหน้าที่จิตแพทย์รักษาอาการป่วยทางจิตอย่างอ่อนๆด้วยการพูดคุยกับพวกเขาปัญหาคือ แม้ว่าพวกเขาจะโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว แต่คนเหล่านี้ก็ยังมีสิ่งที่เรียกว่า

เพื่อนในจินตนาการ

นี่เป็นเคสกลุ่มแรกในการทำงานของเธอ

มาเรียมองผู้คนที่รายรอบเธอ บ้างก็กำลังพูดคุยคนเดียว บ้างก็เหม่อมองไปข้างหน้า คนหนึ่งแอบหยิบขวดเหล้าพกออกมาดื่มเร็วๆ

คุณไม่ควรทำอย่างนั้นนะ มาเรียร้องขึ้นอย่างตกใจ

อะไรอะไรผมเปล่า

คุณควรไปที่ห้องบำบัดผู้ติดเหล้านะคะ มาเรียพูดเมื่อเห็นชายชราสะดุ้งตกใจและรีบปิดขวดจนเหล้าหกเลอะเทอะ

ผมแค่ไม่อยากให้แนนซี่น้องสาวผมดื่มมัน มันไม่ดีต่อสุขภาพของเธอหยุดนะแนนซี่ ปล่อยขวดเหล้าเดี๋ยวนี้ ชายชราเริ่มยื้อแย่งขวดกับมนุษย์ที่มองไม่เห็น แต่แล้วขวดก็หล่นลงบนพื้น เหล้าในนั้นซึมลงบนพรมจนหมด

ผมบอกคุณแล้ว โรเบิรต์ตะคอกใส่ความว่างเปล่า

มาเรียร้องมองประวัติของผู้ป่วยในกระดานสคริป ชายคนนี้เคยเข้ารับบำบัดอาการติดเหล้า กรุณาหยุดด้วยค่ะ คุณโรเบิรต์ ที่นี่ต้องการสมาธินะคะ เธอขอร้อง

ที่จริงผมน่าจะพาแนนชี่ไปห้องบัดโรคติดสุรา โรเบิรต์ทำท่าจะลุกขึ้น

เดี๋ยวค่ะๆ คุณอยู่ที่นี่แหล่ะค่ะ หญิงสาวรีบร้องบอก ชายชราจึงค่อยๆนั่งลง

มาเรียกดปากกาแล้วจดเร็วๆลงบนสคริปและในท่วงทำนองแห่งการเล้คเชอร์เธอก็ได้รับสิ่งกวนประสาทอีกระลอก

คุณไม่มีสิทธิมาตะคอกผมนะ ชายคนหนึ่งร้องผ่าขึ้นกลางวง มาเรียรีบเงยหน้ามอง

ผมมีสิทธิ์ที่จะไม่เซ็นหย่ากับคุณ ชายหนุ่มตะคอกใส่เก้าอี้ตัวข้างๆจนน้ำลายกระเด็นเป็นฟองฝอย

เกิดอะไรขึ้นคะมาเรียถามอย่างงวยงง

จะอะไรล่ะ ผมก็มาบำบัดปัญหาชีวิตคู่น่ะสิ คุณไม่ใช่หมอเรอะ ชายหนุ่มตอบ อักษรเควสชั่นมาร์คเหมือนจะเด้งขึ้นบนหัวของมาเรีย

นี่มันคนไข้จากสวรรค์วิมานไหนอีกเนี่ย

เอาล่ะค่ะ ไหนล่ะคะภรรยาของคุณมาเรียถาม

ก็นี่ไงคุณไม่เห็นเธอเรอะนี่คุณเป็นคนที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย ชายหนุ่มว่ามาเรียอย่างหัวเสีย พร้อมกับชี้ไปตรงที่นั่งข้างๆที่ยังมีรอยน้ำลายเป็นฝอยบนเบาะหนังว่างเปล่า คิดว่าหมอโรคจิตจะช่วยได้ซะอีก ชายหนุ่มบ่นพึมพำ เขาช่างเป็นคนเลวร้ายเสียนี่กระไร

จิตแพทย์สาวจดบางอย่างเพิ่มลงไปในสคริป

'ใจเย็นมาเรีย ใจเย็นเธอจะพลาดกับเคสแรกไม่ได้ หญิงสาวปลอบใจตนเอง

คือคุณหมอ ดิฉันคิดว่าคุณอาจช่วยดิฉันให้หายไปนะ หญิงสาวคนหนึ่งสะกิดเธอ

อะไรนะคะ? มาเรียรู้สึกว่าวิชาความรู้หายไปจากหัวเธอจนหมด ราวกับว่ามันไม่เคยอยู่ที่นั่นมาก่อน

คุณหมายถึงคุณมาบำบัดเรื่องเพื่อนในจินตนาการใช่ไหมคะ

หญิงสาวพยักเพยิดไปทางเก้าอี้นั่งข้างๆ เปล่าค่ะ เพื่อนของดิฉันต่างหาก

อันที่จริงมาเรียเองก็ยังไม่เข้าใจนักหรอก แต่ก็พยักหน้าช้าๆ

ฉันเป็นเพื่อนในจินตนาการของซูซานค่ะ อันที่จริงฉันไม่คาดว่าคุณจะมองเห็นฉันหรอกนะคะ

อ๋อค่ะๆ มาเรียพยักหน้า อย่างน้อนตอนนี้ก็เธอรู้สึกดีใจขึ้นไม่ว่าการบำบัดของเธอจะเข้าใกล้ความจริง หรือไถลเลื่อนออกมาไกลแค่ไหน

อ่าคุณแนนซี่ดูอาการไม่ดีเลยนะคะ เธอกำลังเลียพรมนะนั่นหญิงสาวชี้ มาเรียหันไปมองแล้วเห็นโรเบิร์ตกำลังมุดลงไปใต้เก้าอี้และทำท่าฉุดเพื่อนในจินตนาการของเขาออกมา

มาเรียสูดหายใจและปรบมือดังๆ เงียบๆหน่อยค่ะทั้งคุณคนที่มาเรื่องชีวิต และ คุณลุงโรเบิร์ต วันนี้เราขอนอกเรื่องของพวกคุณบางคนเสียหน่อย ใครเคยได้ยินเรื่องเพื่อนในจินตนาการบ้างค่ะ มาเรียแจกยิ้มหวานอีกครั้ง นี่มันเคสนรกชัดๆ เธอคิดว่าเธอกำลังจะเป็นบ้า แต่ก็ต้องรักษากันไป

การพูดคุยแลยเปลี่ยนความคิดเห็นเพื่อบำบัดกำลังเป็นไปอย่างดุดเดือเลือดพล่าน เมื่อเวลาผ่านไปไม่เท่าไร ในความคิดของมาเรีย พวกเขาก็น่ารักดี บางทีเธออาจจะลองเป็นเพื่อนกับพวกเขา

ประตูห้องเปิดออกแต่ไม่มีใครสนใจ ชายผิวสีพร้อมไม้กวาดและที่ตักผงเดินเข้ามา เขาเป็นผู้ดุแลอาคารนี้

คุณครับๆ ให้ผมปิดไฟสักดวงนะครับ เขาเอ่ยกับจิตแพทย์สาว

อ้ะอย่าๆค่ะ เดี๋ยวคนไข้ของดิฉันก็ไม่เห็นหน้ากันพอดีมาเรียรีบห้าม แล้วหันกลับเข้าสู่วงเก้าอี้

ชายผิวสีมองหล่อนอย่างเวทนา มองเก้าอี้ว่างเปล่าหลายตัวที่ล้อมวงเข้ามา

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งพูดคนเดียวอย่างออกรส เธอสวมชุดคนไข้ของโรงพยาบาล ในมือของเธอมีกระดานสคริปที่อาจขโมยมาจากนางพยาบาล แผ่นกระดาษปลิวว่อนทั่วห้อง ป้ายบนอกเสื้อเขียนว่า

มาเรีย"

มาเรียหัวเราะอย่างเลื่อนลอยก่อนที่ชายผิวสีจะปิดประตูและปล่อยเธอไว้เพียงลำพังกับเพื่อนในจินตนาการ

***

~จบ~