*เรื่องเล่าจากซากศพ*

เรื่องเล่าจากซากศพ

posted on 09 May 2007 17:33 by ayano in writing

*เรื่องเล่าจากซากศพ*

ไม่รู้ว่าควรจะเรียกว่า
เริ่มต้น
หรือจุดจบ

รู้แต่ว่าฉันกำลังอยู่ ณ ที่แห่งหนึ่ง ที่แสนหนาวเย็น แม้จะไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วก็ตาม
ในห้องมืด...มันมีอากาศหรือเปล่าฉันไม่รู้
แต่ฉันได้กลิ่นของความตายฟุ้งกระจาย ราวกับมันแผ่ออกมาจากทุกๆอณูของห้อง
มันรู้สึกได้
ห้องนี้อาจจะสูดซับกลิ่นแห่งความตายมานานจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวมันไปแล้ว

ฉันอยู่มาไม่นาน
แต่ก็มีหลายเรื่องที่ฉันพบเจอ
เรื่องราวของผู้คน...

ในคืนหนึ่ง ประตูเปิดออก

มีเพียงแสงเล็กน้อยจากร่องของประตูที่เปิดออก

คืนนี้ก็เงียบอีกแล้ว...เจ้าหล่อนถูกเข็นเข้ามาเมื่อตอนตีสองเก้านาที...อย่างเงียบๆ

คงรู้สึกคล้ายๆกับฉันเมื่อวูบแรกที่มาเยี่ยมสถานที่แห่งนี้

รอบๆมีแต่คนที่ไม่รู้จัก...
นอนเรียงรายใต้ผ้าคลุมขาว

ปัง...

เสียงประตูกั้นที่นี่จากโลกภายนอก

แสงสว่างหายวับไป

ในความมืดมิดและเย็น...
ฉันได้ยินเธอเริ่มร้องไห้
...ไม่มีน้ำตา...
หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อเลย...
"ตายแล้ว..." ฉันได้ยินเธอกระซิบ

ฉันรู้ว่าเธอสิ้นหวัง แต่ไม่นานเธอก็จะชินไปเอง
ไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่รู้สึกโดดเดี่ยว ไม่ว่าใครก็รู้สึกโดดเดี่ยว
แต่ละคนที่นี่ มีทางของตนเอง ถึงแม้จะมาถึงพร้อมกัน เป็นญาติกัน หรือแม้แต่ฝาแฝด
เส้นทางทุกเส้นทางล้วนเป็นปัจเจกทั้งสิ้น ไม่เกี่ยวกับผู้ใด

...
ในห้องมืด

เมื่อวาน ผู้ชายถูกเข็นเข้ามา
เขาโวยวายลั่นเลยล่ะ
คร่ำครวญ...
"ผมยังไม่อยากตาย ลูกของผม เมียของผม บริษัทของผม!! เขาตะโกนลั่นไม่สนใจใคร

"แล้วเงินล่ะ ไอ้พวกนั้นก็ยักยอกหมดสิ ไอ้หมอบ้า มันผ่าตัดผิด มันแกล้งให้ผมตาย...
....ต้องเป็นไอ้หมอนั่นแน่ๆ มันต้องยัดเงินหมอแน่ๆ ใครก็ได้ ปล่อยผมออกไป

ปล่อยผมออกไป..."
.
.
.
มันช่างหนวกหูคนตายอย่างฉัน

แต่แล้วในที่สุดก็ต้องเงียบลง
เหมือนครั้งหนึ่งที่ฉันก็เป็น

ตอนนี้ฉันตระหนักถึงความจริงข้อนั้นขึ้นทุกๆที

"ไม่มีคนเป็นคนใด ได้ยินเสียงของคนตายเลยสักคน"

เป็นความจริงที่เจ็บปวดเมื่อเราถูกบังคับให้ละทิ้งโลกยังอีกฟากของแแม่น้ำ

...

ในห้องมืด

เด็กน้อยถูกเข็นเข้ามาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

เธอได้คุยกับคนอื่นๆ
จ้อไม่หยุด คงเหมือนตอนที่เธอมีชีวิตอยู่

เป็นเด็กที่น่ารัก...
และเมื่อเธอบอกสาเหตุของเรื่องที่ไม่ควรเกิด

ฉันก็บอกเธอว่า
"ควรจะขี่จักรยานด้วยความระมัดระวังกว่านี้นะ"
เด็กน้อยส่ายหน้า
ฉันรู้ความหมายดร
ไม่มีคราวหน้าอีกแล้ว

ลึกๆแล้วใครๆก็เศร้ากันทั้งนั้น

นั่งเงียบอยู่สักพักหนึ่ง
เธอถามขึ้นมา

ถามแปลกๆ

"แล้วตอนนี้หนูควรจะยังกลัวผีอยู่อีกรึเปล่าคะ?"

ฉัน"............."

...

ในห้องมืด
มันเงียบ...เหมือนกับทุกๆวัน เสียงพูดคุยยังมี แต่ก็ยังเงียบอยู่ดี
ชายแก่นอนอยู่ที่มุมแคบๆของห้อง ไม่รู้ว่ามาอยู่ตั้งแต่เมื่อไร
อยู่ในมุมมืดที่สุด
หนาวที่สุด
อ้างว้างที่สุด
ไม่มีเสียงอะไร
แม้แต่เสียงหัวใจของเขาเอง
สัมผัสที่คุ้นเคยเงียบหาย
ไปเหมือนกล่องที่ว่างเปล่า
กลวงข้างใน แต่ก็กลับโล่งสบาย

ความสงบบังเกิดขึ้นในความมืด
เขาไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว...
.
.
.

ในห้องมืด
ฉันถูกเข็นเข้ามาเมื่อเจ็ดวันที่แล้ว

ฉันพบคนหลายๆคน

ศพหลายๆศพ

ตอนแรกมันน่ากลัว

ตอนแรกฉันสิ้นหวัง

ตอนแรกฉันก็เป็นเหมือนกับผู้ชาย

สาเหตุการตายฉันก็เหมือนของเด็กผู้หญิง

ตอนนี้ฉันรู้สึกแบบเดียวกับชายชรา

ร่างของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่วันที่สามแล้ว

ฉันไม่ได้ไปงานศพของฉัน

มันมีน้ำตามากเกินไป