behide the scene

posted on 09 Mar 2008 19:41 by ayano

เพิ่งสังเกตตัวเองเมื่อไม่นานมานี้ว่า
ข้าพเจ้านั้นได้กลายเป็น...
"สาวก ของ แคนโต้" ไปเสียแล้ว

ดูจากบลอกสิ
อัพแคนโต้ติดกันมากี่ครั้งแล้ว
ม่าาาาาายนะ!(โวยวายทำไม)

ตอนแรกก็คิดว่าหาอะไรที่มันง่ายๆอัพกันตายไปก่อน
กลับกลายเป็นว่า
ติด! (ดูสิ เป็นสามบรรทัดหมดทั้งเอนทรี่เลย)

มีคนถามในบอร์ด thaicanto ว่าใช้อะไรเขียนแคนโต้
จะตอบว่าจะใช้มือ กะดินสอ ใช้notepad ก็กลัวโดนเขาตั๊นหน้า
ก็เลยตอบเรื่องเกี่ยวกับแรงบันดาลใจไป

แรงบันดาลใจ
แรงบันดาลใจ
โอ้! แรงบันดาลใจ

แรงบันดาลใจของเรามาจากอารมณ์รุนแรง (อื่ม...ชักน่ากลัว)
มันเป็นอารมณ์รุนแรงประเภท ความรัก ความตาย การจากลา
ถ้าเศร้าก็เศร้าจริงๆ เหงาก็เหงาโคตรๆ ไม่ค่อยจะมีเรื่องที่สุขใจสักเท่าไหร่ (คงเป็นเพราะชีวิตนี้สุขมาเกินพอแล้ว...)

จริงแล้วๆ นึกว่าตัวเองจะเขียนแนวรักๆไม่เป็นซะอีก
ทำไปทำมา
ไหงมีแต่เรื่องรักๆ...คงเป็นเพราะความเป็นผู้หญิงที่ใต้หนังหนาๆล่ะมั้ง

เราว่าการเขียนแคนโต้เป็นเหมือนการเดินทาง
ค้นหาตัวเองไปเรื่อยๆ
อย่างช้าๆ

เคยคุยกับคุณgyunwinแล้วเขาบอกว่า
"แคนโต้ทำให้เรามองโลกช้าลง เลยรู้ว่ามันสวยงาม"
อะไร...ประมาณนั้น(ก็จำไม่ค่อยได้ แต่โดนใจ)

แคนโต้เกือบทั้งหมดเขียนลงใน note pad หรือใน บลอก หรือพื้นที่อื่นใดในอินเตอร์เนต
มีบ้างที่เขียนลงในสมุดบันทึก แต่เขียนแล้วเมื่อยมือ แถมลายมือ...
ทิ้งไว้นานๆแล้วตัวเองอ่านไม่ออกอะพี่น้อง คือมันลืมอะ...ว่าเขียนอะไรลงไป(มีวันหมดอายุ...)

นอกจากนี้ก็...
บนโต๊ะเรียน
บนชีทงาน

ชีทวิทย์
ชีทสังคม
ชีทภาษาอังกฤษ

กระทั่งบัตรสอบ
และในข้อสอบ
(ตอนสอบโอเนตวิชาสุดท้ายแอบเขียนลงไปบนโต๊ะเป็นสิบบทเลย)

....
ใครก็ได้ หยุดชั้นที!!!!(เป็นเดอะแมสเรอะ)