Jasmine✿

XIII

 

 

อลิซเฝ้ารอที่จะเจอแมววิเศษ

รอแล้ว รอเล่า

ด้วยใจกังวล

 

ทุกคืนเธอฝันร้าย

ทุกย่างก้าวที่เดินลงบนได

เธอกลัวจะตกลงไป

 

ในที่สุด ในวันที่อากาศร้อนจัด กลางเดือนเมษายน

 

เชสเชอร์ปรากฏขึ้น

 

มันปรากฏตัวชั่ววินาทีหนึ่งที่มุมกำแพง

แต่ทันใดนั้นมันก็หายไปปรากฏอีกที่

 

เมื่อตามไปก็พบว่าเชสเชอร์พาเธอจากที่หนึ่ง

ไปยังอีกที่หนึ่ง

จากระเบียงสู่บันได

จากประตูสู่ห้อง

 

จากห้องสู่ประตู

 

จากประตูสู่ประตูของห้องต้องห้าม

 

ที่นั่นเชสเชอร์หันกลับมายิ้มให้เธอด้วยดวงตาที่หรี่ลงจนเป็นเส้น

 

ทันใด...ประตูปริศนานั้นก็ค่อยๆแง้ม...

พริบตาเดียวเชสเชอร์ก็ผลุบหายเข้าไปในช่องประตู

และประตูปิดดังปึงทันใด

 

เธอภาวนาให้มีกุญแกบนโต๊ะกระจกสามขา

แต่อย่าบ้าน่า...ไอ้ของแบบนั้นจะไปมีได้อย่างไร

 

สุดท้ายหญิงสาวได้แต่ใช้ตามองลอดรูกุญแจ

 

เธอขนลุก...

มันมาอย่างช้าๆ แต่น่ากลัว

มือหนึ่งยื่นมาแตะที่บ่า...

 

เรื่องหลังจากนั้นค่อนข้างเลือนราง

 

ใครบางคนฟาดเธอเข้ามเต็มแรงด้วยไม้เท้า

ได้กลิ่นยาเส้นและเหล้าปนเปกันกรุ่นในอากาศ

 

สามีของเธอทุบตีเธอครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความเดือดดาล

เพราะเธอไม่เชื่อฟัง

 

ไม่มีอีกแล้วถ้อยคำหวาน

เพราะนี่คือความจริง

 

เธออาจจะมีรัก

แต่มันเป็นรักที่เจ็บปวด...

 

 

 

XIV

 

พี่สาวไปหาอลิซที่บ้าน

เธอพบว่าน้องสาวนั้นซีดเซียวเหมือนแวมไพร์

ร่างกายของเธอซูบผอม

เส้นผมสีทองซึ่งเคยเป็นคลื่นสลวยยุ่งเหยิงเหมือนกลุ่มด้ายที่ถูกทึ้งจากผืนผ้า

 

อลิซโผเข้าหาพี่สาวแล้วร่ำไห้

เธอถามว่า พระเจ้าจะให้อภัยแก่เธอได้ไหม

เธอจะได้อยู่ในอาณาจักรแห่งพระเจ้าหรือไม่

 

ปลอบเธอนิ่งนาน

วันนั้นเธอพาน้องสาวไปไปโบสถ์

แต่ทว่า

อลิซก็ยืนนิ่งประดุจหุ่นขี้ผึ้งเมื่อถึงหน้าประตู

 

เธอหันหลังกลับบ้านโดยไม่แม้แต่ชายตามองไปที่ไม้กางเขนบนหลังคา

 

 

ได้กลิ่นพริกไทยมาแต่ไกล

 

เห็นภาพดัชเชสอัปลักษณ์ยืนอยู่ตรงประตูโบสถ์

ในอ้อมแขนหล่อนมีลูกหมู

 

จากนั้นลูกหมูก็กระโดดลงพื้นแล้วคลานมาหาเธอ

 

“อู๊ดๆ”

เจ้าหมูร้อง