Jasmine✿

XX

 

ผ่านประตูสีขาวมาแล้ว

เทียนหดลงอย่างรวดเร็ว

 

อลิซมองรอบตัวได้ยากลำบาก

เธอเดินชนอะไรบางอย่างที่ดูทะมึนในความมืด มันสูงเท่ากับตัวเธอ

 

อลิซยกเทียนขึ้นสูงแล้วมองไปรอบๆ

 

ผนังเป็นสีขาว

เธอเห็นตุ๊กตาหมากรุกขนาดเท่าคนจริงวางเรียงบนพื้นกระเบื้องสลับขาวและแดง

เป็นฝ่ายขาวและแดง

เธอเคยเห็นคู่ขาวดำ

และ ดำแดง

แต่ยังไม่เคยเห็นคู่ขาวแดงมากก่อนเลย

 

อย่างไรก็ตาม

ตราบเท่าที่มันยังเป็นคนละสี คงไม่มีปัญหาอะไร

 

กระดานหมากรุกนึ้ดูเหมือนถูกเล่นค้างไว้

อลิซเดินหลบหลีกตัวพระราชาอย่างยากลำบาก

เธอรู้สึกเหมือนขาตัวเองเดินช้าลง

 

“ได้โปรดอย่าฆ่าฉัน”

อลิซหันไปนั่นเป็นเสียงของราชินีหมากรุกฝ่ายแดง

กำลังร้องขอชีวิตจากอัศวินฝ่ายขาว

“โอ้ แม่สาวน้อย ช่วยห้ามเขาที”

ราชินีหันมาขอความช่วยเหลือจากเธอ

อลิซรู้สึกมึนงง เธอไม่คิดว่ารูปปั้นจะพูดได้ แต่สุดท้ายเธอก็ยักไหล่ พูดว่า

“เสียใจด้วย แต่มันเป็นกติกา” แล้วเธอก็เดินจากไป

 

อัศวินสีขาวหัวเราะ เขาลงดาบลงบนคอของราชินี

ศีรษะที่ทำจากหินของราชินีกลิ้งโคโล่ไปที่มุมห้อง

 

อลิซกระเถิบตัวผ่านหมู่ตัวเบี้ย

เธอก็เห็นประตูสีดำซึ่งนำไปสู่ห้องต่อไป...

 

 

 

 

 

XXI

 

ห้องนี้เป็นสีดำ กลับกันกับห้องที่แล้ว

เธอรู้เพียงแค่นั้นก่อนที่เทียนจะมอดดับในที่สุด

ถึงตอนนี้เธอก็เพิ่งสังเกตว่าห้องทั้งหมดจะถูกเรียงเป็นดำ ขาว ดำสลับกัน

 

แต่ตอนนี้หญิงสาวตกอยู่ในความมืด

 

เธอยืนนิ่งเกือบหนึ่งนาทีว่าควรทำอย่างไรต่อไป แต่ทันใดก็ได้ยิน

เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา

ใกล้เข้ามา...

 

อลิซมะงุมมะงาหราในความมืด

ใจเต้นระรัวด้วยว่าฝีเท้านั้นฟังดูไม่คุ้นเคย

 

อลิซเอามือละไปตามผนัง ในที่สุดก็คว้ากลอนประตูพบ

แต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามีใครอีกคนหนึ่งกำลังลั่นกลอนซึ่งถูกลอคอยู่ยังอีกฝั่งเช่นกัน

 

แวบหนึ่งเธอเห็นดวงตาสีเหลืองกระพริบพราว

เธอวิ่งไปหามันด้วยขาที่ก้าวออกไปอย่างยากลำบาก

ยิ่งวิ่งก็ยิ่งช้า

เหมือนตัวเธอกำลังหดลงเรื่อยๆกระนั้น

ร่างเธอก็ชนเข้ากับสิ่งที่คล้ายประตูอีกบาน

 

หญิงสาวเปิดมันออกเร็วรี่

และ สิ่งแรกที่สัมผัส คือ...

 

แว่วเสียงเหง่งหง่างของนาฬิกาโบราณ

 

ห้องนี้มีหน้าต่างบานใหญ่

แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่อง

ไอของฤดูร้อนหมุนเวียนในห้องที่ดูคุ้นเคย

 

เธอเห็นเจ้าแมวลายนั่งอยู่ข้างหมากรุกกระดานคู่ที่ตัวหมากกระจัดกระจาย

มันกำลังง่วนอยู่กับการเลียอุ้งเท้า

อลิซใช้มืออันชุ่มเหงื่อรวบชายกระโปรงซึ่งเปลี่ยนเป็นสีฟ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

เพื่อวิ่งเข้าไปตะครุบเข้าที่คอของเชสเชอร์

 

เจ้าแมวขู่ฟ่อ!

มันตัวอ้วน ขนเป็นลายขวาง

แต่แปลกที่มันไม่ได้หลงเหลือความเฉลียวฉลาดในดวงตาของมันเลย

 

อลิซรีบร้อนและหวาดกลัวเกินกว่าจะฉุกคิดอะไรได้

เธอวิ่งไปที่หน้าต่างแล้วโยนเจ้าแมวลงไป

 

โพล๊ะ!!