Tale of Alice : Robot - 5. Loneliness

posted on 24 Nov 2008 00:39 by ayano in taleofalice, writing

 

 

 

 

5. Loneliness

 

บันทึกที่ 000000000077

 

ตอนกลางคืน อยู่ๆฉันก็ตื่นขึ้นมา

หลอดไฟเปล่งสีม่วงอ่อนสลับส้มซีดๆ

ดูเด่นในความมืดท่ามกลางกองแผ่นเสียง

และตุ๊กตากระเบื้อง

ฉันกำลังหวาดกลัว และ หงอยเหงา

ศาสตราจารย์ไม่กลับมาที่ห้องทดลองเป็นวันที่เจ็ดแล้ว

คุณผู้ช่วยก็เหมือนกัน

 

ฉัน...อยู่ตัวคนเดียว

 


บันทึกที่ 000000000078

 

วันนี้ฉันคุยกับอเลน แมรี่ และ เฮเลน

ทั้งหมดเป็นตุ๊กตากระเบื้อง

ไม่มีทางเลือกเพราะฉันเหงาเหลือเกิน

 

รู้สึกว่าตัวเองช่างไม่หุ่นยนต์เอาซะเลย

ฉันบอกพวกมันว่ารู้สึกไม่ดีที่อยู่คนเดียว

 

ฉันกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับคนทั้งสอง

ศาสตราจารย์และคุณผู้ช่วย

 

แมรี่บอกว่า...

...เธออาจจะวิตกกังวลเกินไปก็ได้นะที่รัก

ประเดี๋ยวอีกสองสามวันเขาทั้งคู่ก็จะกลับมาอย่างแน่นอน...

 

อเลนบอกว่า

...ศาสตราจารย์อุตส่าห์ให้พวกเรามาเป็นเพื่อนคุณแล้วนะครับ

อย่าได้กังวลใจไปเลย...

 

เฮเลนไม่พูดอะไร...

เธอหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว

 

 

 

บันทึกที่ 000000000079

 

ฉันวิตกกังวลมากขึ้น

ไฟที่ท้ายทอยของฉันกระพริบมั่วซั่วไม่หยุด

เพราะมีหลายหลายอารมณ์ด้านลบเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

วันนี้ฉันจึงตัดสินใจออกไปตามหาคนทั้งสอง...

 

ศาสตราจารย์เคยพาฉันออกไปข้างนอกสองสามครั้ง

เพื่อจ่ายตลาด หรือติดต่อเรื่องโรงเรียนให้กับฉัน

ล้วนแล้วแต่เป็นสถานที่ใกล้ๆ อยู่ชานเมืองทั้งสิ้น

แต่ฉันยังไม่เคยไปคนเดียวเลย

 

เมื่อฉันตามหาแถบชานเมืองและเจอคุณน้าร้านขายผัก

เขาบอกว่าศาสตราจารย์เข้าไปในเมือง

 

ถึงแม้จะร้อนไปบ้าง

แต่ก็เข้ามาในเมืองแล้ว

 

ผู้คนมากมายเหลือเกิน

ใครๆต่างจ้องมองมาที่ฉัน

โปรแกรมความรู้สึกทำให้ฉันอาย

 

ตำรวจวิ่งไล่จับ เพราะฉันไม่ได้สวมเสื้อผ้า

พอวิ่งไปที่ไหนโดยมีตำรวจตามเป็นขโยง

ผู้คนพากันแตกตื่น กรีดร้อง

ซีพียูทำงานหนักจนร้อนจี๋

...

.....

........

ไกล ไกลมากๆ ฉันวิ่งหนีพวกในเมืองมาจนถึงริมทุ่งหญ้าสีเหลืองทอง

ท้องฟ้าสดใสและมีเมฆลอยตามลมที่พัดมาเบาๆ

กว้าง

โลกช่างกว้างเหลือเกิน

 

เพิ่งสังเกต...

ตอนนี้แบตเตอร์รี่ กำลังจะ...

 

 

 


 

บันทึกที่ 000000000080

 

 

ฉันตื่นขึ้นมาในห้องทดลอง

นาฬิกาในตัวส่งเสียงติ๊ก ติ๊ก บอกว่าฉันดับไปหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืน

 

ศาสตราจารย์โกรธจนไม่ยอมพูดกับฉัน

แต่คุณผู้ช่วยร้องไห้และกอดฉันไว้แน่น

เขาสัญญาว่าจะไม่ไปไหนอีกแล้ว

น้ำตาเปียกแผงวงจรจนฉันกลัวว่ามันจะชอต

 

ดวงไฟของฉันเป็นสีเทาตลอดเวลาที่ศาสตราจารย์ไม่พูดกับฉัน

จากนั้นหลอดไฟก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงอมเทา

ฉันวิตกกังวลไปร้อยแปด

 

จะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

big smile

มันคือการเรียนรู้ที่ดี

#8 By dawinxx on 2008-11-29 00:43

อ่านแล้วแอบกลัววะ

ยิ่งอ่านตอนกลางคืน

คือมันแอบขนลุก555+

คิดถึงพูพะยูน

#7 By Hakkai (158.108.54.58) on 2008-11-28 14:40

บันทึกที่ 000000000079

^ กว่าจะเต็ม 000 นี่นานเลยนะ

#6 By on 2008-11-26 22:46

อ่านแบบผ่านๆ
ว่างแล้วจะกลับมาอ่านใหม่
อย่าเพิ่งกำลังใจเน่อ

#5 By |:| ShaKo |:| on 2008-11-26 21:16

อ๊ะ แอบน้ำตาคลอ

#4 By @ P.M. on 2008-11-25 19:14

เรื่องใหม่เหรอ ตามมาอ่าน ยังเจ๋งเหมือนเดิมเลย Hot!

#3 By ♥ ploy CH. on 2008-11-25 11:51

ไร้อารมณ์ดีกว่าเยอะเลย แบบนี้จะกลายเป็นหุ่นคิดมาก

#2 By Meowzilla Zilla on 2008-11-24 11:22

เดี๋ยวศาสตราจารย์ก็หนีไปอีก

ปล. รับ Tag ที่บลอคด้วยจ้า

#1 By KaTTo-+tOdA on 2008-11-24 06:32