Tale of Alice : Robot - 10. Not a Human - 11. New Born

posted on 18 Dec 2008 13:15 by ayano in taleofalice, writing

หายไปนานสุดยอด

เอาไปเลยสองตอน

10. Not a Human

บันทึกที่ 00000000365

วันนี้วันเกิดของฉัน
ทุกคนร่วมกันฉลอง
ทั้งศาสตราจารย์
ทั้งคุณผู้ช่วย
คุณแม่ คุณครู คุณป้าร้านขายผัก คุณลุงร้านขายขนมปัง
คุณตำรวจ คนทำสวน ช่างตัดเสื้อ
คนทั้งเมืองดูจะตื่นเต้นกันเป็นพิเ
ไม่ใช่อะไรหรอก
ใครจะไปนึกเล่าว่าหุ่นยนต์จะมีวันเกิดเช่นเดียวกับมนุษย์

คุณแม่อบเค้กสีชมพูก้อนใหญ่
ปักเทียนหนึ่งเล่ม
ทุกคนบอกให้ฉันอธิษฐาน
แต่ฉันอธิษฐานไม่เป็นหรอก...

ได้แต่เป่าเทียนให้ดับลง

11. New Born

บันทึกที่ 00000000466

ในที่สุด“น้อง”ก็เกิดมา
ทารกตัวเล็กนิดเดียว
มือน้อยๆกำนิ้วของฉันไว้แน่น
ดวงตากลมโตมองมา
ผิวหนังเทียมสีขาวซีดของฉัน ดูแปลกปลอมกว่าสีสันของลูกมนุษย์
ว่าแล้วทารกก็เอานิ้วของฉันไปดูดเล่น

อยู่ๆวันนี้ฉันก็เรียกคุณพ่อว่าศาสตราจารย์อีกครั้ง
ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเอ่ยคำนี้ให้เขาได้ยินเลยสักครั้ง
แต่เขาไม่ได้ใส่ใจเลย

แสงไฟแสดงอารมณ์ของฉันเป็นสีเทาอมม่วง
มันไม่ค่อยจะเปลี่ยนสีนัก เป็นเวลาร้อยกว่าวันมาแล้ว

บันทึกที่ 00000000500

ฉันเริ่มไปโรงเรียนอีกครั้ง
เพราะที่ห้องทดลองเงียบเหงา
ศาสตราจารย์ไม่ค่อยอยู่ ส่วนคุณผู้ช่วยก็ง่วนอยู่กับการทำงานพิเศษ

คราวนี้เป็นโรงเรียนจริงๆ
คุณแม่บังคับให้ฉันสวมเสื้อผ้า ถึงแม้มันจะร้อนเหลือใจ
เพราะอย่างนี้ฉันเลยดูเหมือนพวกมนุษย์มากขึ้น

ฉันเข้าเรียนชั้นเด็กโต
เป็นพวกวัยรุ่น
เริ่มมีเพื่อนๆบ้าง
เด็กผู้ชายที่ชื่อ อเลน เกรย์เข้ามาคุยกับฉันเป็นคนแรก
จะว่าไปอเลนที่เป็นตุ๊กตากระเบื้องก็คุยกับฉันบ่อยที่สุดเหมือนกัน

อเลนเป็นลูกของนักวิทยาศาสตร์
เขาคิดว่าฉันเป็นหุ่นยนต์ที่น่ามหัศจรรย์มาก

อะไรบางอย่าง
ลึกลงไปในหน่วยความจำที่สะสมมายาวนาน
ส่งเข้าระบบประมวลผลรวดเร็ว ทำให้ฉันโกหกเป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา

“ขอปฏิเสธ ฉันเป็นมนุษย์”

ฉันตอบไปเช่นนั้น

อเลนหัวเราะเสียงดัง
เขาพูดว่า “ก็อะไรล่ะที่จะกำหนดว่าเป็นมนุษย์หรือไม่เป็นมนุษย์ จริงไหม ถ้ามือมีห้านิ้ว
เดินสองขา ตัวตรง ฉลาดกว่าสัตว์ทั่วๆไป
ก็นับเป็นมนุษย์ได้เหมือนกัน
แต่สิ่งที่สำคัญน่ะคืออะไรรู้ไหม”

ฉันส่ายหน้า

“ความฝันอย่างไรล่ะ ความฝันของฉันคือการได้เดินบนดวงจันทร์
แล้วเธอล่ะ?”

...
ฉันก้มหน้า
เสียใจที่ตอบไม่ได้
การสนทนาของเราจบลงที่ตรงนั้น