Tale of Alice : Robot - 12. Dream
posted on 22 Dec 2008 21:29 by ayano in taleofalice, writing
วันนี้แย่หน่อย
ไม่ได้จัดหน้าอะไรเลย
รีบบบบบบ
ปล.ไม่สบายอีกแล้ว T T
12. Dream
บันทึกที่ 00000000502
วันนี้ฉันถามศาสตราจารย์ถึงเรื่องความฝัน
ว่าเขาจะใส่โปรแกรมความฝันให้ฉันได้หรือไม่
เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า
“ไม่ได้ เธอต้องค้นหามันด้วยตัวของเธอเอง”
ฉันรู้ว่าความฝันเป็นอย่างไร
ถ้ามีความฝันก็จะมีเป้าหมาย
มันต่างจากการที่ศาสตราจารย์ต้องการให้ฉันเป็น
แต่ความฝันคือสิ่งที่ฉันต้องการ ด้วยตัวของฉันเอง
ฉันต้องการอะไรกันแน่
ในความทรงจำกว่าหนึ่งหมื่นสองพันชั่วโมงที่ผ่านมา
ฉันไม่พบแม้แต่เศษเสี้ยวของสิ่งที่เรียกว่าความฝัน
บันทึกที่ 00000000503
ฉันใช้เวลาตลอดพักเที่ยงถามอเลนเรื่องความฝัน
แล้วฉันก็ให้ข้อมูลมหาศาสซึ่งเกี่ยวกับดวงจันทร์แก่เขาเป็นค่าตอบแทน
อเลนบอกว่าเขาพบว่าตัวเองอยากไปเหยียบดวงจันทร์ตอนอายุสิบปี
ตอนนี้เขาอายุสิบแปดปีแล้ว
เขาถามว่าฉันอายุเท่าไหร่
ฉันตอบว่าอายุ ห้าร้อยกับอีกสามวัน
นั่นเท่ากับปีครึ่ง
อเลนบอกว่า ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนก็ได้
เขาเองก็ใช้เวลาตั้งสิบปีกว่าจะพบความฝัน
แต่ฉันก็แย้งว่า
หุ่นยนต์ไม่เหมือนมนุษย์
ตั้งแต่เกิดมาสมองกลของฉันมีความสามารถเท่ากับอายุสิบเจ็ดปีแล้ว
ดังนั้นตอนนี้สมองกลของฉันจึงดีเท่ากับคนอายุสิบเปด
อเลนหัวเราะ
บอกว่านั่นมันไม่เกี่ยวกัน
ความฝันเกิดจากประสบการณ์อันมีค่า
ดังนั้นมันจึงไม่เกี่ยวกับความฉลาด หรือ เกี่ยวกับว่าเราเกิดมาอย่างไร
อเลนสัญญาว่าถ้าเป็นไปได้
เขาจะช่วยฉันตามหาความฝัน
บันทึกที่ 00000000504
วันนี้ฉันออกไปนั่งเล่นในสวน
เผื่อว่าจะพบความฝัน
ฉันสำรวจจนทั่ว
ใบหญ้าทุกใบ
ดอกไม้ทุกดอก
ดินต่างๆ ไส้เดือน
ก้อนหินทุกก้อน
ไม่มีอะไรที่สำคัญพอจะสร้างความปรารถนาอันแรงกล้าได้เลย
แต่พอฉันมองกลับเข้าไปในห้องทดลอง
ก็พบกับศาสตราจารย์กำลังง่วนกับวงจรไฟฟ้า
ผมสีดอกเลานั้นดูซีดจางกว่าเมื่อเดือนที่แล้ว
หรือเมื่อปีที่แล้ว
ผิวหนังที่หลังมือเหี่ยวย่น
หุ่นยนต์นั้นมีชีวิตได้ยืนนานตราบเท่าที่อะไหลยังคงสภาพ
แต่มนุษย์น้อยคนที่จะมีชีวิตอยู่ถึงร้อยหรือแม้แต่เก้าสิบปี
ฉันฝัน....
ฉันฝันที่จะ...
อยู่กับผู้ชายคนนี้...ตลอดไป
บันทึกที่ 00000000513
ในที่สุดฉันก็บอกเรื่องนี้กับคุณผู้ช่วย
คุณผู้ช่วยดีใจยกใหญ่
ถ้าศาสตราจารย์รู้ท่านคงดีใจมากๆ
คุณผู้ช่วยบอกว่าเขาก็มีความฝันเช่นเดียวกัน
เขาฝันจะเป็นช่างไม้
มีบ้านที่หันหน้าออกสู่ทะเล
และทุกเช้า ขอให้เขาได้นั่งมองริมขอบฟ้าที่ค่อยๆส่องแสงเรื่อออกมา
อย่างสบายใจ
จนกระทั้ง...
พระอาทิตย์...โผล่พ้นขึ้นมา
บันทึกที่ 00000000520
วันนี้ฉันตื่นเต้นที่จะบอกเรื่องความฝันของฉันกับศาสตรจารย์
แต่วันนี้ฉันก็ได้เห็นศาสตราจารย์จูบกับคุณแม่
…
เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาสองคนแสดงสิ่งที่เรียกว่าความรักกัน
แต่ฉันกลับรู้สึกประหลาด
...
ไฟแสดงอารมณ์ค่อยๆดับลง
ราวกับว่าในร่างกายของฉันไม่หลงเหลือความรู้สึก
โลกทั้งโลกเหมือนซีพียูที่แฮงค์อัพมาเนิ่นนาน
แต่แล้ว
ข้างใน
ลึก ลึก ลึก ลงไป
ไม่ใช่แผงวงจร หรือนาฬิกาบนหน้าอก
แต่เป็นส่วนที่ฉันไม่รู้ว่าเคยมีมาก่อน
นั่นล่ะ
รู้สึกเจ็บ
ที่ตรงนั้น...
#1 By V@R on 2008-12-22 21:38