Tale of Alice : Robot - 12. Dream

posted on 22 Dec 2008 21:29 by ayano in taleofalice, writing

 

 

 

 

 

 

วันนี้แย่หน่อย

ไม่ได้จัดหน้าอะไรเลย

รีบบบบบบ 

ปล.ไม่สบายอีกแล้ว  T T 

 

12. Dream

 

บันทึกที่ 00000000502

 

วันนี้ฉันถามศาสตราจารย์ถึงเรื่องความฝัน

ว่าเขาจะใส่โปรแกรมความฝันให้ฉันได้หรือไม่

เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า

“ไม่ได้ เธอต้องค้นหามันด้วยตัวของเธอเอง”

 

ฉันรู้ว่าความฝันเป็นอย่างไร

ถ้ามีความฝันก็จะมีเป้าหมาย

มันต่างจากการที่ศาสตราจารย์ต้องการให้ฉันเป็น

แต่ความฝันคือสิ่งที่ฉันต้องการ ด้วยตัวของฉันเอง

 

ฉันต้องการอะไรกันแน่

ในความทรงจำกว่าหนึ่งหมื่นสองพันชั่วโมงที่ผ่านมา

ฉันไม่พบแม้แต่เศษเสี้ยวของสิ่งที่เรียกว่าความฝัน

 

บันทึกที่ 00000000503

 

ฉันใช้เวลาตลอดพักเที่ยงถามอเลนเรื่องความฝัน

แล้วฉันก็ให้ข้อมูลมหาศาสซึ่งเกี่ยวกับดวงจันทร์แก่เขาเป็นค่าตอบแทน

 

อเลนบอกว่าเขาพบว่าตัวเองอยากไปเหยียบดวงจันทร์ตอนอายุสิบปี

ตอนนี้เขาอายุสิบแปดปีแล้ว

เขาถามว่าฉันอายุเท่าไหร่

ฉันตอบว่าอายุ ห้าร้อยกับอีกสามวัน

นั่นเท่ากับปีครึ่ง

 

อเลนบอกว่า ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนก็ได้

เขาเองก็ใช้เวลาตั้งสิบปีกว่าจะพบความฝัน

 

แต่ฉันก็แย้งว่า

 

หุ่นยนต์ไม่เหมือนมนุษย์

ตั้งแต่เกิดมาสมองกลของฉันมีความสามารถเท่ากับอายุสิบเจ็ดปีแล้ว

ดังนั้นตอนนี้สมองกลของฉันจึงดีเท่ากับคนอายุสิบเปด

 

อเลนหัวเราะ

บอกว่านั่นมันไม่เกี่ยวกัน

ความฝันเกิดจากประสบการณ์อันมีค่า

ดังนั้นมันจึงไม่เกี่ยวกับความฉลาด  หรือ เกี่ยวกับว่าเราเกิดมาอย่างไร

 

อเลนสัญญาว่าถ้าเป็นไปได้

 เขาจะช่วยฉันตามหาความฝัน

 

 

บันทึกที่ 00000000504

 

วันนี้ฉันออกไปนั่งเล่นในสวน

เผื่อว่าจะพบความฝัน

 

ฉันสำรวจจนทั่ว

ใบหญ้าทุกใบ

ดอกไม้ทุกดอก

ดินต่างๆ ไส้เดือน

ก้อนหินทุกก้อน

 

ไม่มีอะไรที่สำคัญพอจะสร้างความปรารถนาอันแรงกล้าได้เลย

แต่พอฉันมองกลับเข้าไปในห้องทดลอง

ก็พบกับศาสตราจารย์กำลังง่วนกับวงจรไฟฟ้า

ผมสีดอกเลานั้นดูซีดจางกว่าเมื่อเดือนที่แล้ว

หรือเมื่อปีที่แล้ว

 

ผิวหนังที่หลังมือเหี่ยวย่น

หุ่นยนต์นั้นมีชีวิตได้ยืนนานตราบเท่าที่อะไหลยังคงสภาพ

แต่มนุษย์น้อยคนที่จะมีชีวิตอยู่ถึงร้อยหรือแม้แต่เก้าสิบปี

 

ฉันฝัน....

ฉันฝันที่จะ...

อยู่กับผู้ชายคนนี้...ตลอดไป

 

บันทึกที่ 00000000513

 

ในที่สุดฉันก็บอกเรื่องนี้กับคุณผู้ช่วย

คุณผู้ช่วยดีใจยกใหญ่

 

ถ้าศาสตราจารย์รู้ท่านคงดีใจมากๆ

คุณผู้ช่วยบอกว่าเขาก็มีความฝันเช่นเดียวกัน

 

เขาฝันจะเป็นช่างไม้

มีบ้านที่หันหน้าออกสู่ทะเล

และทุกเช้า ขอให้เขาได้นั่งมองริมขอบฟ้าที่ค่อยๆส่องแสงเรื่อออกมา

อย่างสบายใจ

 

จนกระทั้ง...

 

พระอาทิตย์...โผล่พ้นขึ้นมา

 

บันทึกที่ 00000000520

วันนี้ฉันตื่นเต้นที่จะบอกเรื่องความฝันของฉันกับศาสตรจารย์

 

แต่วันนี้ฉันก็ได้เห็นศาสตราจารย์จูบกับคุณแม่

 

 

 

 

 

เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาสองคนแสดงสิ่งที่เรียกว่าความรักกัน

 

 

แต่ฉันกลับรู้สึกประหลาด

 

...

ไฟแสดงอารมณ์ค่อยๆดับลง

ราวกับว่าในร่างกายของฉันไม่หลงเหลือความรู้สึก

โลกทั้งโลกเหมือนซีพียูที่แฮงค์อัพมาเนิ่นนาน

แต่แล้ว

 

ข้างใน

ลึก ลึก ลึก ลงไป

 

ไม่ใช่แผงวงจร หรือนาฬิกาบนหน้าอก

แต่เป็นส่วนที่ฉันไม่รู้ว่าเคยมีมาก่อน

 

นั่นล่ะ

รู้สึกเจ็บ

ที่ตรงนั้น...

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อ้ากกกกกกกก!!
รู้สึก..จนได้

#7 By |:| ShaKo |:| on 2008-12-23 17:26




ทำไมมันเศร้าขึ้นเรื่อยๆหล่ะเนี่ย
อ่านแล้วรู้สึกอยากจะร้องไห้แทนอลิสเลย

#6 By IllusionCheshire on 2008-12-23 15:49

หายเร็วๆนะ จะได้มาแต่งให้อ่านต่อ

/me เผ่นหนีรองเท้าที่ปามา

#5 By 迷宮姫 さくら on 2008-12-22 23:51

รีบไปไหนเอ่ยbig smile
หายไวไวนะครับ

#3 By Zirius Sandorius on 2008-12-22 22:19

ไม่สบายหายเร็วๆ surprised smile

ระวังขาดใจ

#2 By KaTTo-+tOdA on 2008-12-22 21:39

ค้นพบความฝันแล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจอารมณ์ตัวเองbig smile

#1 By Meowzilla Zilla on 2008-12-22 21:38