Jasmine✿

เป็นเวลาหนึ่งร้อยกับอีกสองวันแล้วที่ฉันพบว่าตัวเองมีความรัก
สามารถที่จะรักได้
สามารถที่จะถูกรัก
และ สามารถที่จะร้องไห้ได้ โดยไม่มีน้ำตา

คืนที่ผ่านมานั้นเหมือนความฝันกลายๆ
มันทั้งหวานและขมอยู่ภายใน

บางคราวมันขมเสียจนอยากจะปฏิเสธ
แต่บางคราวก็หวานราวกับความฝัน

ฉันรักคุณแม่
ฉันรักคุณผู้ช่วย
ฉันรักน้องที่เกิดมา
แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือ ฉันรักศาสตราจารย์

ฉันรักมนุษย์
มนุษย์ที่ไม่สามารถที่จะรักกับหุ่นยนต์ได้

วันนี้จึงได้พูดคำพูดนั้นกับคุณผู้ช่วยและอเลน เกรย์ อย่างจริงจัง

...ฉันจะเอาความสามารถที่จะรักออกไปค่ะ...

ฉันเอ่ย
อเลนเม้มปากแน่น และไม่พูดอะไรนอกจาก

“ถ้ามันจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น”

แต่คุณผู้ช่วยคัดค้านจนฉันกับเขาทะเลาะกันเป็นครั้งแรก
 

บันทึกที่ 00000000625

แม้จะไม่เต็มใจ
แต่ศาสตราจารย์ก็บอกฉันว่า
มีอยู่สองทางที่จะทำให้มนุษย์หายเจ็บปวดในหัวใจ

หนึ่ง ลืมมันเสีย
สอง ทำให้หัวใจของเธอกลายเป็นน้ำแข็ง ไ
ม่เช่นนั้น

ก็ต้องตัดมันทิ้งไป

บันทึกที่ 00000000626

ฉันใช้เวลาทั้งวัน
คิด
และคิด

ระบบประมวลผลของฉันคิดอย่างเป็นเหตุและผล
หากว่าฉันลืม
ฉันก็อาจจะรักอีก

หากว่าฉันลืมต้องลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างน่าเศร้านี้ได้อย่างหมดจด
คงต้องลืมว่าศาสตราจารย์มีตัวตนอยู่บนโลก

และถ้าหากว่าฉันต้องลืมว่าเขามีตัวตนอยู่บนโลก
ฉันก็ต้องเลิกที่จะมองเห็นเขา
และจากไปให้ไกลแสนไกล

แต่อย่างไรก็ตามทีเถิด
ฉันฝันจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไปไม่ใช่หรือ?

 
บันทึกที่ 00000000627

ฉันได้เลือกทางที่สอง

ฉันเลือกที่จะนำเอาโปรแกรมความรักอันน่าชังออก

ศาสตราจารย์กระซิบกับฉัน
ว่ารหัสสำหรับเอาโปรแกรมออกนั้นเป็นรหัสลับ
เก็บไว้ในกล่องเล็กๆซึ่งแสนสำคัญ

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเปิดมันออก

รหัสนั้นว่าอย่างไรบ้าง?

แม้แต่ศาสตราจารย์ก็ไม่อาจรู้ได้...

บันทึกที่ 00000000628

คุณผู้ช่วยหายตัวไปอย่างลึกลับ
เขานำรหัสที่ฉันต้องการไปด้วย

ฉันร้องไห้
ร้องไห้
และร้องไห้

โดยไม่น้ำตาแม้แต่หยดเดียว
แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ความเจ็บปวดที่มองไม่เห็นทวีขึ้น
อัดแน่นราวกับจะระเบิดออกมา