Jasmine✿

 

 

16. A Hundred Years Later

บันทึกที่ 00000040,023

 

วันนี้แหงนหน้ามองท้องฟ้า

เวลาร้อยปีทำให้แม้กระทั่งน้ำในทะเลเปลี่ยนปริมาณ

แต่ท้องฟ้าไม่เคยเปลี่ยนวิสัยของมันเลย

 

ผ่านไปร้อยปี

ทุกคนจากไปไกลแสนไกล

และตอนนี้พวกเขาอยู่บนท้องฟ้า

 

ส่วนฉันกำลังอยู่ระหว่างเดินทาง

การเดินทางที่เนิ่นนานถึงร้อยปี

ตามหา สิ่งนั้น

 

และ เพื่อสิ่งนั้น ฉันจึงมุ่งหน้าสู่ทะเล

ไปยังริมทะเลที่เขาเฝ้าฝันถึง

 

…

 

ก่อนหน้านี้ฉันไปยังทุกๆชายฝั่งทั่วโลก

แต่ไม่พบเขาหรือสิ่งที่ฉันตามหาเลย

 

ใบหน้าแตกร้าว ฝ่าเท้าเต็มไปด้วยรอยดิน

นาฬิกาบนอกหยุดเดิน

หลอดไฟแสดงอามรมณ์ดับสนิท

แต่ไม่ได้หมายความว่าเวลาจะหยุดลง หรือ แปลว่าฉันไม่มีอารมณ์ใดๆ

 

....ยังคงเจ็บปวดและเศร้าสร้อยอยู่เสมอ เฉกเช่นมนุษย์....

 

แต่วันหนึ่งจดหมายจากหลานผู้อารีย์ของอเลน เกรย์ก็มาถึง

 

บอกว่าเขาอยู่ที่นี่

 

...

 

มันเป็นบ้านหลังน้อยที่งดงาม และน่ารัก

ห่างจากที่ๆฉันจากมาเป็นหมื่นๆไมล์

 

ฉันวางตุ๊กตาเฮเลนช่างกระซิบไว้บนรั้วบ้านก่อนจะเดินเข้าไป

ไม่มีใคร แว่วเสียงลมอู้จากทะเลพัดเข้ามา

ฉันพบเพียงจดหมายเก่าคร่ำคร่าหนึ่งฉบับ

 

ซองข้างนอกแทบจะป่นเป็นผง

และข้อความในจดหมายก็เปรอะน้ำเป็นดวงๆ

ฉันเริ่มต้นอ่านด้วยความรู้สึกที่ต้องใช้เวลาประมวลผลหนึ่งวันเต็ม

 

“ถึง นางฟ้าผู้เป็นที่รัก

 

เธอคงเจ็บปวด

จากการที่รัก

แต่ไม่ได้รับรักตอบ

 

ฉันรู้ดีว่ามันเจ็บปวดอย่างไร มากมายอย่างไร

นางฟ้าน้อยๆของฉัน

ฉันเคยเผชิญกับมันมาแล้ว

 

ความรักนั้นล้ำค่า

ไม่ว่าจะสมบูรณ์หรือถูกทิ้งไว้

หัวใจของมนุษย์เช่นเราก็ยังคงกล้าฝันใฝ่

 

หากว่าเธอต้องการจะหยุดรัก

หากว่าเธอไม่ต้องการที่จะรักอีกต่อไป

จะเกิดอะไรขึ้นกับมนุษย์เช่นฉัน

           

ความหวังที่มาตลอดคงได้ดับสิ้นไป

ได้โปรดอย่าทำเช่นนั้น

เพราะฉันยังรักเธอสุดหัวใจ

 

ฉันขอโทษที่ไม่อาจทำตามสัญญา

แม้ว่าฉันนั้นปรารถนาอย่างยิ่งยวดที่จะได้อยู่เคียงข้าง

และปกป้องเธอไปจนกว่าตะวันจะลาลับเป็นครั้งสุดท้าย

 

                                                            รัก

                                                  ผู้ช่วยศาสตราจารย์ของเธอเพียงผู้เดียว

                       

 

 

 

 

 

บันทึกที่ 00000040024

 

ฟังเสียงคลื่นที่กระทบฝั่งอย่างต่อเนื่อง

 

ฉันยังไม่ได้หยุดรัก

และจะไม่หยุดรัก

แม้ว่าคนที่ฉันรักจะไม่สามารถรักฉันตอบได้อีกต่อไปแล้ว

 

เมื่อวานนี้ฉันพบบางสิ่ง

ที่ทำให้สิ่งซึ่งฉันได้พิจารณามาตลอดร้อยปีว่าน่าจะเป็นหัวใจ

หยุดเต้นไปชั่วขณะ

 

กลับกลายเป็นว่าความโศกเศร้าได้เข้มข้นกว่าเก่า

และหนักหนาเกินกว่าที่ฉันจะทานทนได้

 

ฉันล้มตัวลงนอน และ ได้ยิ่งเสียงกระซิบงึมงำของตุ๊กตาเฮเลน

ทั้งที่มันยังถูกวางไว้ที่บ้านร้างแห่งนั้น

 

ฉับพลันนั้นเอง เสียงของตุ๊กตาเฮเลนได้บอกอะไรบางอย่าง

 

“หากเธอเศร้า ก็จงลืมมันเสีย ยิ้มเข้าไว้ แล้วเดินหน้าต่อไป”

 

เอ่ยทวนถ้อยคำอย่างช้าๆ และมั่นคง

จริงสินะ...

 

ฉันกระซิบกับตัวเอง

 

“ฉันเคยมีความรัก

 และตอนนี้ก็ยังคงมีความรักอยู่ไม่หายไปไหนเลย

เพียงแต่ความทรงจำอันน่าเศร้านั้น...”

 

“รหัส: 2085185 919 15145 6121523518 21144518 2085 1951

6118, 6118 123125

9 239198 9 31521124 185138 920

22120 251521 315211241420 7520 135 2085 6121523518

1325 8511820 221181920 914 2015 20511819

1915 1311425 20511819

69141121225 9 1911411 1325 4514 215425 21144518 2085 4118111451919 156 914691492025

315124 1144 17219520

1144 1415 21851208

10211920 1 191521144 156 13211993 21524 53815 914 1325 8514

152118 1215225 1915147

 

เริ่มต้นการทำลายหน่วยความจำทั้งหมด

 

...เวลาในการปฏิบัติการณ์ 70ชั่วโมง

เริ่มการลบทิ้ง...”