Jasmine✿

0:16 6/3/2552

สักแห่ง
สักแห่งหนที่เมื่อเดือนกันฉันท่องดุ่มไปในไอสลัว และกลิ่นคาวของสัตว์ที่ตายแล้ว

ไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน
รู้แต่ว่าฉันออกไปตามหาเธอ

.
.
.

เมื่อวาน
ไปบ้านของเธออีกครั้ง
และอีกครั้ง
เจอร่างของเธอกำลังนั่งทำงานหน้าโต๊ะกับเอกสารกองโต

เธอหันมาทักทาย เหงื่อท่วมกาย
แต่ไม่มีกลิ่นอายของเธออยู่ในหยดเหงื่อที่กำลังหลั่งไหลเพราะเครื่องปรับอากาศหยุดทำงาน

ดวงตานั้นไม่คุ้นเคย
ดังนั้นฉันจึงเบือนหน้าหนีแล้วปั้นปึ่งใส่ทุกครั้งไป

ทั้งที่รู้ว่าเธอคงเสียใจ

ตอนกลางคืน
ฉันทำเธอหลุดมือตรงขอบผา
ในฝันนั้นเธอตกลงไปในความมืดอันเป็นปริศนา

เป็นฉันรึเปล่า?
คนทำให้ต้องสูญเสียเธอไปตลอดกาล
.
.
.

นอนมองเพดานนานนับชั่วโมงจนกระทั่งแสงแรกเข้ามากระทบดวงตา
ก่อนหน้านี้่ใช่ว่าจะมองเห็นอะไร

คว้าเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนส์สวมทับร่างเปลือยเปล่า
หยิบโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าเงิน
ฉันออกตามหาเธออีกครั้ง ดังเช่นทุกวัน
.
.
.
เลี้ยวมุมถนน ฝ่าฝูงคนที่ฉันจงเกลียดจงชัง
เดินผ่านหน้าบ้านที่ร่างของเธอกำลังเดินไปชงกาแฟแก้วที่สิบนับแต่เมื่อคืน
ยังไงแปลกๆ
เช้านี้ฉันยังไม่อยากกินอะไร...
.
.
.
เป็นฉันรึเปล่า?
คนทำให้ต้องสูญเสียเธอไปตลอดกาล

หากว่าเดินไปถามร่างที่ไม่มีเธอข้างใน
เธอคงจะตอบว่าไม่
และยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มที่ฉันไม่ต้องการ
.
.
.

กลัวรึเปล่า?
ฉันทำให้เธอกลัวจนต้องหนีไปรึเปล่า?

รู้อะไรไหม
ฉันรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังสั่นไหว

บนแผ่นดินที่เคลื่อนคลอน
เธอหายไปในฝูงชน
ตอนนั้นฉันตะโกน
แต่เหมือนเธอวิ่งไกลออกไป

ณ ทุ่งหญ้าแดดจัดจ้า
เหมือนความทรงจำกำลังวิ่งเล่น
และเสียงหัวเราะของเราสองคนดังก้องจากภายในหัว
หลอกหลอนฉันทุกวันที่มองเห็นแสงตะวัน

ควรจะลืมเธอหรือเปล่า
หรือควรจะเก็บเธอไว้ในความทรงจำ
แต่ทว่าวันนี้เธอก็ไม่ได้อยู่ในดวงตาคู่นั้นอีกแล้ว
เธอหายไป

กำลังสั่นไหว
โลกกำลังสั่นไหวและเปลี่ยนแปลง
แต่จิตใจของฉันกลับขัดขืนที่จะก้าวต่อ

ซบหน้าลงกับมือ แทบหมดแรง
สุดท้ายฉันก็ยังคงออกตามหาเธอทุกวัน
แต่ใจค่อยๆกร่อนสลายไปกับสายลม