เสี้ยววินาทีนั้นที่ตกหลุมรัก
ฉันยังระลึกได้
คล้ายกับว่ามันยาวนานนับโกฐปี
แมลงวันตัวเล็กบินเชื่องช้าราวกับหยุดนิ่ง
เป็นบุคคลที่เดินผ่าน
แล้วดวงวิญญาณของฉันก็เจิดจ้า สุกใส
ในโรงอาหารที่ผู้คนจอแจ
เธอเหมือนจะหายไปในเสียงกระทบของช้อนส้อมและถ้วยจาน
ผู้คนคุยกัน
เธอหายไปอย่างหมดจด
ไม่ใช่ความต้องใจด้วยรูปลักษณ์ใดๆ
ไม่ใช่ถ้อยคำหวานที่โปรยปราย
ไม่ใช่ความร้อนอบอ้าว
ไม่ใช่ความว้าเหว่
...แต่เป็นสิ่งซึ่งพระเจ้าวาดไว้อย่างแยบยล
ผีเสื้อที่จุมพิตยอดของดอกบัวตูมในบึงกว้าง
เงาสะท้อนในน้ำและทำให้เหล่าปลาคลุ้มคลั้ง
แผ่นน้ำตีคลื่นเป็นวง
หัวใจของฉันมึนงง
และแล้วท้องฟ้าก็เปลี่ยนสี
...
เราพบกันอีกหลายครา
แต่ฉันไม่เคยแม้แต่จะเปิดปากพูดคุยกับเธอ
เป็นความรักที่ไร้ความหวัง
เมื่อเราเดินสวนกัน
ฉันจึงได้แต่มองไปข้างหน้าด้วยความทุกข์ระทม นิมิตเห็นอนาคตอันบิดเบี้ยว
และนี่คือ ชะตากรรมของฉันเอง
แม้จะสวยงาม "จับใจ" ขนาดไหน
ก็ไม่สามารถนำกลับไปเชยชมที่บ้านได้
ทำได้เพียงยืนมอง พอตะวันตกก็เดินกลับบ้าน
ไร้ดอกไม้ที่ "จับใจ" ดอกนั้น
นั่นคงเป็นชะตากรรมของผู้เฝ้ามองดอกไม้
#1 By moofisho on 2009-05-26 23:33