เรื่องสั้น :: Light

posted on 30 Jan 2010 00:51 by ayano in writing

1.
 
แสบตา
"แม่ครับ วานปิดม่านให้ผมทีครับ"
ใครบางคนปิดม่านให้เขาด้วยจังหวะที่ไม่คุ้นเคย
"...ขอบคุณครับ"
แต่เขาก็พึมพำขอบคุณ

เขาตื่นขึ่นราวครึ่งชั่วโมงให้หลัง เพราะถูกรบกวนด้วยแสงอาทิตย์ที่แยงมาจากร่องม่าน แต่นี่ก็บ่งบอกว่านี่มันสายโด่งแล้ว เขาควรจะตื่นได้แล้ว เด็กหนุ่มควานมือหาโทรศัพท์มือถือที่มักจะวางอยู่ข้างกาย เปิดฝาหน้าจอแล้วเขม้นดูนาฬืกาผ่านดวงตาที่หรี่ปรือ จอสีดำตายสนิท ไม่มีตัวเลขใดๆวิ่งขึ้นมา แบตเตอร์รี่เหมือนจะหมดไปแล้วเมื่อหลายชั่วโมงก่อน 
 
อากาศร้อนแบบอากาศปกติของบ้านเรา ห้องถูกย้อมเป็นสีเขียวอ่อนเพราะแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านม่าน เขานั่งคุกเข่าบนเตียงสีขาวแล้วมองไปรอบๆ พบว่านี่ไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง

เตียงที่เขานั่งอยู่เป็นเตียงสี่เสา ห่างออกไปมีโต๊ะเครื่องแป้งแบบโบราณกับพานใส่พวกเครื่องประดับ
ถัดมามีหีบไม้ใบใหญ่กับตู้เสื้อผ้าที่เปิดแง้มอยู่ ผ้าลูกไม้กับผ้ายาวเป็นแถบๆไหลออกมากองบนพื้นไม้ปาร์เก้ต์
 
เขาก้าวลงจากเตียง สำรวจร่างกายตัวเองและพบว่าเครื่องในยังอยู่ กระเป๋าเงินยังอยู่ โทรศัพท์ยังอยู่ กุญแจบ้านยังอยู่ เด็กหนุ่มเดินตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้งราวคุ้นเคยกับห้องแนวย้อนยุคนี้ เงาของเขาสะท้อนบนกระจกที่เริ่มจะขึ้นเป็นจุดๆสีดำ เป็นภาพเด็กหนุ่มรูปงามอายุราวสิบเจ็ดต้นๆที่มีผมดำมันขลับ ริมฝีปากบาง และลำคอขาวผ่อง  เด็กหนุ่มขมวดคิ้วแน่น หันคอขึ้นส่องกระจก 'รอยกัด...' เขาแน่ใจเช่นนั้นในแวบแรกที่เห็นลำคอของตัวเอง ใช่แล้ว...เป็นรอยเขี้ยวจากปากเล็กๆสองรู ระยะระหว่างรูทั้งสองไม่ห่างกันนัก เป็นรอยกัดเพียงครั้งเดียวที่ไม่ลึกมาก บาดแผลดูเรียบร้อย เหมือนกัดอย่างไม่ลังเล
 
  เขาไม่ได้มีสีหน้าเป็นเดือดเป็นร้อนแต่อย่างใด สีหน้าของเขาเรียบเฉย แถมในใจยังอาจจะคิดเสียอีกว่า ทำไมไม่กัดเขาให้ตายไปเสียเลย เด็กหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบหมากฝรั่งแผ่นเล็กๆขึ้นมาเคี้ยว รสเปปเปอร์มินท์ช่วยกลบรสเค็มประหลาดที่อยู่ในปาก เขาเพิ่งรู้ตัวว่าที่มุมปากมีคราบสีน้ำตาลติดอยู่ จึงดึงชายเสื้อเชิ้ตขึ้นมาเช็ด เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบสีขาวใสสะท้อนในกระจก
 
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นกลับมองตัวเองในกระจกเสยผมสองสามที จากนั้นจึงก้มลงหยิบบางอย่างในพานใส่ของที่กระจัดกระจายไปด้วยแหวนทอง ต่างหู น้ำอบในขวดแก้วปลายแหลม โหลใส่แป้งร่ำ และ เศษสตางค์ เขาหยิบเศษสตางค์ขึ้นมาดู เป็นสตางค์แดงที่มีรูตรงกลาง 

 
  เขากำลังส่องตามผ่านรูนั้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ ขณะนั้น...ใครบางคนก็เข้ามาในห้อง 
 
ความรู้สึกเย็นวาบก็เกิดขึ้นที่แผ่นหลังก่อนจะไหลมาหาหน้าท้อง สัมผัสของมือเล็กๆขาวซีดคลอเคลียกำลังอยู่แถวสะดือ สัมผัสนั้นชำแรกผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวลงไปถึงเนื้อหนัง สตรีที่โอบเขาจากด้านหลังซุกใบหน้าลงกับแผ่นหลังของเขาแล้วสูดกลิ่นไอ
 
"ตะวันยังไม่ตกดิน กลับไปนอนในโลงก่อนเถอะ" เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงไร้ความรู้สึก
 
เธอกระชับอ้อมกอด เงาในกระจกสะท้อนภาพเด็กสาวที่ดูผิวเผินอายุอานามไล่เลี่ยกับเด็กหนุ่ม หล่อนสวมชุดลูกไม้แขนพองสีขาวและนุ่งผ้าม่วงสีดำ ผมเป็นมันขลับยาวประบ่า ริมฝีปากแดงจัดที่เผยอน้อยๆจัดวางอย่างพอเหมาะบนใบหน้าสะสวย เธอไล้นื้วไปบนรอยกัดบนลำคอของเด็กหนุ่ม สายตาแสดงความรักใคร่
 
"ยังเจ็บอยู่ไหม"
 
"ไม่แล้วล่ะ"
 
"แต่ว่า" น้ำตาของเธอรื้นขึ้นมาบนขอบตาที่เป็นสีแดงจัด
 
"เลิกทำตัวเหมือนเป็นแม่ซะที" เขาเอ่ยเสียงแข็ง
 
เด็กหนุ่มป