มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
posted on 07 Aug 2008 17:56 by ayano in writing
มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
ไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลย
นับแต่วินาทีที่เธอเดินจากไป
นกไม่ได้ได้ร้องจิ๊บๆ
หมูไม่ได้ร้องอู๊ดๆ
หมาไม่ได้เห่าโฮ่งๆ
พวกมันทั้งหมดร้องว่า
"เราอยากจะอยู่ห่างๆเธอสักพัก เราอยากจะอยู่ห่างๆเธอสักพัก"
เหมือนในหนังเรื่องที่เธอชอบดู
ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้ว
ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้ว
ฉันไม่ได้หายใจในจังหวะเดิม
ไม่ได้ยินเสียงเปียโนน่าหนวกหูที่เธอเล่นในตอนเช้า(เพราะฉันจะขายมันทิ้ง)
แล้วไหนจะรสชาติอาหารที่ดีเกินไปเพราะไม่มีเธอคอยบ่นอย่างโน้นอย่างนี้
อาหารที่เธอทำอร่อยที่สุดในโลก...
อาหารที่เธอทำอร่อยที่สุดในโลก
มันเป็นความเชื่อของชายโง่ที่มีต่อข้าวไข่เจียว
ข้าวไข่เจียวที่แม้แต่จะทำให้มันสุกเธอยังทำไม่ได้
เสื้อผ้าที่เธอใส่
เสื้อผ้าที่เธอใส่สวยที่สุดในโลก
เสื้อยืดกางเกงยีนส์น่ะ คลาสสิกสุดๆ
กำลังคิดว่าต่อจากนี้ไปเธอจะยังใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์รึเปล่า
ไม่มีอีกแล้ว
ไม่มีอีกแล้ว
ไม่มีเธออีกต่อแล้ว
เธอหายไป
หายไปจากห้องเช่า
หายไปจากเก้าอี้ตัวนั้น
หายไปจากเตียง
หายไปจากหน้าเปียโนเส็งเคร็งนั่น
เธอหายไปแล้ว
เธอหายไปแล้ว
ฉันออกตามหา
เฝ้าตามหาเช้าเย็น
ตามหาจนกระทั่งฝนตกลงมา
จนพื้นเปียกแฉะ
จนน้ำท่วมปนๆไปกับน้ำตาของฉัน
จนแดดออก
จนน้ำลด
จนน้ำแห้ง
ฉันก็เจอ....แผ่นหลังเธออยู่ลิบๆ
...กำลังเดินไกลออกไป
ไกลออกไป
ไกลออกไป
มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
ไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลย
นับแต่วินาทีที่เธอเดินจากไป
นกไม่ได้ได้ร้องจิ๊บๆ
หมูไม่ได้ร้องอู๊ดๆ
หมาไม่ได้เห่าโฮ่งๆ
พวกมันทั้งหมดร้องว่า
"เราอยากจะอยู่ห่างๆเธอสักพัก เราอยากจะอยู่ห่างๆเธอสักพัก"
เหมือนในหนังเรื่องที่เธอชอบดู
ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้ว
ไม่มีอะไรเหมือนเดิมแล้ว
ฉันไม่ได้หายใจในจังหวะเดิม
ไม่ได้ยินเสียงเปียโนน่าหนวกหูที่เธอเล่นในตอนเช้า(เพราะฉันจะขายมันทิ้ง)
แล้วไหนจะรสชาติอาหารที่ดีเกินไปเพราะไม่มีเธอคอยบ่นอย่างโน้นอย่างนี้
อาหารที่เธอทำอร่อยที่สุดในโลก...
อาหารที่เธอทำอร่อยที่สุดในโลก
มันเป็นความเชื่อของชายโง่ที่มีต่อข้าวไข่เจียว
ข้าวไข่เจียวที่แม้แต่จะทำให้มันสุกเธอยังทำไม่ได้
เสื้อผ้าที่เธอใส่
เสื้อผ้าที่เธอใส่สวยที่สุดในโลก
เสื้อยืดกางเกงยีนส์น่ะ คลาสสิกสุดๆ
กำลังคิดว่าต่อจากนี้ไปเธอจะยังใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์รึเปล่า
ไม่มีอีกแล้ว
ไม่มีอีกแล้ว
ไม่มีเธออีกต่อแล้ว
เธอหายไป
หายไปจากห้องเช่า
หายไปจากเก้าอี้ตัวนั้น
หายไปจากเตียง
หายไปจากหน้าเปียโนเส็งเคร็งนั่น
เธอหายไปแล้ว
เธอหายไปแล้ว
ฉันออกตามหา
เฝ้าตามหาเช้าเย็น
ตามหาจนกระทั่งฝนตกลงมา
จนพื้นเปียกแฉะ
จนน้ำท่วมปนๆไปกับน้ำตาของฉัน
จนแดดออก
จนน้ำลด
จนน้ำแห้ง
ฉันก็เจอ....แผ่นหลังเธออยู่ลิบๆ
...กำลังเดินไกลออกไป
ไกลออกไป
ไกลออกไป
*
*
*
*
Tags: poem, กลอน, บทกวี14 Comments