novel

Tale of Alice : Robot - 16. A Hundred Years Later

posted on 30 Dec 2008 19:09 by ayano in taleofalice, writing

 

 

16. A Hundred Years Later

บันทึกที่ 00000040,023

 

วันนี้แหงนหน้ามองท้องฟ้า

เวลาร้อยปีทำให้แม้กระทั่งน้ำในทะเลเปลี่ยนปริมาณ

แต่ท้องฟ้าไม่เคยเปลี่ยนวิสัยของมันเลย

 

ผ่านไปร้อยปี

ทุกคนจากไปไกลแสนไกล

และตอนนี้พวกเขาอยู่บนท้องฟ้า

 

ส่วนฉันกำลังอยู่ระหว่างเดินทาง

การเดินทางที่เนิ่นนานถึงร้อยปี

ตามหา สิ่งนั้น

 

และ เพื่อสิ่งนั้น ฉันจึงมุ่งหน้าสู่ทะเล

ไปยังริมทะเลที่เขาเฝ้าฝันถึง

 

 

ก่อนหน้านี้ฉันไปยังทุกๆชายฝั่งทั่วโลก

แต่ไม่พบเขาหรือสิ่งที่ฉันตามหาเลย

 

ใบหน้าแตกร้าว ฝ่าเท้าเต็มไปด้วยรอยดิน

นาฬิกาบนอกหยุดเดิน

หลอดไฟแสดงอามรมณ์ดับสนิท

แต่ไม่ได้หมายความว่าเวลาจะหยุดลง หรือ แปลว่าฉันไม่มีอารมณ์ใดๆ

 

....ยังคงเจ็บปวดและเศร้าสร้อยอยู่เสมอ เฉกเช่นมนุษย์....

 

แต่วันหนึ่งจดหมายจากหลานผู้อารีย์ของอเลน เกรย์ก็มาถึง

 

บอกว่าเขาอยู่ที่นี่

 

...

 

มันเป็นบ้านหลังน้อยที่งดงาม และน่ารัก

ห่างจากที่ๆฉันจากมาเป็นหมื่นๆไมล์

 

ฉันวางตุ๊กตาเฮเลนช่างกระซิบไว้บนรั้วบ้านก่อนจะเดินเข้าไป

ไม่มีใคร แว่วเสียงลมอู้จากทะเลพัดเข้ามา

ฉันพบเพียงจดหมายเก่าคร่ำคร่าหนึ่งฉบับ

 

ซองข้างนอกแทบจะป่นเป็นผง

และข้อความในจดหมายก็เปรอะน้ำเป็นดวงๆ

ฉันเริ่มต้นอ่านด้วยความรู้สึกที่ต้องใช้เวลาประมวลผลหนึ่งวันเต็ม

 

“ถึง นางฟ้าผู้เป็นที่รัก

 

เธอคงเจ็บปวด

จากการที่รัก

แต่ไม่ได้รับรักตอบ

 

ฉันรู้ดีว่ามันเจ็บปวดอย่างไร มากมายอย่างไร

นางฟ้าน้อยๆของฉัน

ฉันเคยเผชิญกับมันมาแล้ว

 

ความรักนั้นล้ำค่า

ไม่ว่าจะสมบูรณ์หรือถูกทิ้งไว้

หัวใจของมนุษย์เช่นเราก็ยังคงกล้าฝันใฝ่

 

หากว่าเธอต้องการจะหยุดรัก

หากว่าเธอไม่ต้องการที่จะรักอีกต่อไป

จะเกิดอะไรขึ้นกับมนุษย์เช่นฉัน

           

ความหวังที่มาตลอดคงได้ดับสิ้นไป

ได้โปรดอย่าทำเช่นนั้น

เพราะฉันยังรักเธอสุดหัวใจ

 

ฉันขอโทษที่ไม่อาจทำตามสัญญา

แม้ว่าฉันนั้นปรารถนาอย่างยิ่งยวดที่จะได้อยู่เคียงข้าง

และปกป้องเธอไปจนกว่าตะวันจะลาลับเป็นครั้งสุดท้าย

 

                                                            รัก

                                                  ผู้ช่วยศาสตราจารย์ของเธอเพียงผู้เดียว

                       

 

 

 

 

 

บันทึกที่ 00000040024

 

ฟังเสียงคลื่นที่กระทบฝั่งอย่างต่อเนื่อง

 

ฉันยังไม่ได้หยุดรัก

และจะไม่หยุดรัก

แม้ว่าคนที่ฉันรักจะไม่สามารถรักฉันตอบได้อีกต่อไปแล้ว

 

เมื่อวานนี้ฉันพบบางสิ่ง

ที่ทำให้สิ่งซึ่งฉันได้พิจารณามาตลอดร้อยปีว่าน่าจะเป็นหัวใจ

หยุดเต้นไปชั่วขณะ

 

กลับกลายเป็นว่าความโศกเศร้าได้เข้มข้นกว่าเก่า

และหนักหนาเกินกว่าที่ฉันจะทานทนได้

 

ฉันล้มตัวลงนอน และ ได้ยิ่งเสียงกระซิบงึมงำของตุ๊กตาเฮเลน

ทั้งที่มันยังถูกวางไว้ที่บ้านร้างแห่งนั้น

 

ฉับพลันนั้นเอง เสียงของตุ๊กตาเฮเลนได้บอกอะไรบางอย่าง

 

“หากเธอเศร้า ก็จงลืมมันเสีย ยิ้มเข้าไว้ แล้วเดินหน้าต่อไป”

 

เอ่ยทวนถ้อยคำอย่างช้าๆ และมั่นคง

จริงสินะ...

 

ฉันกระซิบกับตัวเอง

 

“ฉันเคยมีความรัก

 และตอนนี้ก็ยังคงมีความรักอยู่ไม่หายไปไหนเลย

เพียงแต่ความทรงจำอันน่าเศร้านั้น...”

 

“รหัส: 2085185 919 15145 6121523518 21144518 2085 1951

6118, 6118 123125

9 239198 9 31521124 185138 920

22120 251521 315211241420 7520 135 2085 6121523518

1325 8511820 221181920 914 2015 20511819

1915 1311425 20511819

69141121225 9 1911411 1325 4514 215425 21144518 2085 4118111451919 156 914691492025

315124 1144 17219520

1144 1415 21851208

10211920 1 191521144 156 13211993 21524 53815 914 1325 8514

152118 1215225 1915147

 

เริ่มต้นการทำลายหน่วยความจำทั้งหมด

 

...เวลาในการปฏิบัติการณ์ 70ชั่วโมง

เริ่มการลบทิ้ง...”

 

 

 

หวัดดีปีใหม่ค่ะ ^^