tale

XXV

 

 

สิ้นเสียงร่ำร้องอันน่าเวทนา

...ความมืดมิดเลื่อนเข้ามาครอบคลุมทั่วตัวเธอ

เมื่อมองไปข้างหน้าก็เห็นแสงสว่างทรงสี่เหลี่ยมที่อยู่ ณ เบื้องบน

 

เธอป่ายปีนเข้าหามัน

ทว่าสามีเก่าก็ตามมาอย่างไม่ลดละ

ฉุดขาเธอไว้ด้วยแขนขาวโพลน

 

มันร้อง

 กลับมา...ชีวิตของเธอคือสมบัติของฉัน ฉันซื้อมันมาด้วยราคาสูงลิ่ว

 

อลิซถีบเตะจนแขนนั้นหลุด

ตะกายเข้าหาแสงสว่างนั้นอย่างไม่ลดละ

 

เธอทุบแก้ววิเศษที่กั้นระหว่างความฝันกับความจริง

จนมันแตกออก

ทันใด

อุ้งเท้าปุกปุยสีขาวก็ยื่นเข้ามาดึงเธอ

 

 

สายแล้ว สายแล้ว

เราสองคนสายแล้ว

 

เจ้าของอุ้งเท้าร้องพลางก้มดูนาฬิกาพก

อลิซยิ้ม กระโดดเข้าสู่ดินแดนที่ไร้ความเศร้า หรือ ความทุกข์

 

ดินแดนแห่งความว่างเปล่า...

 

 

 

 

 

 


XXVI

 

...

 

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเมฆฝน

ฟ้าร้องครืนครางติดกันหลายที

 

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เขาเฝ้าแต่ยืนอยู่หน้าบ้านซึ่งไม่นานจะมีคนอยู่

 

และทันใดนั้น...

 เสียงแตกของกระจกก็ดังขึ้นเหนือหัว

 

มันไม่ใช่เสียงที่ดังกึกก้อง

แต่กลับกรีดเข้าไปถึงความกลัวซึ่งแอบซ่อน

 

เศษแพรวพราวพุ่งไปในอากาศ

ทอประกายระยิบระยับราวกับแก้วเจียรไนก่อนจะโปรยสู่พื้น

 

หญิงสาวที่ยืนข้างกายเขาอ้าปากกรีดร้อง

เธอชี้มือไปที่หญิงผมทองบนขอบหน้าต่างของขั้นบนสุด

หล่อนโผสู่อ้อมอกของอากาศธาตุ ร่างดิ่งลงมา

 

ชายหนุ่มก้าวถอยหลังไปสองก้าว

ร่างของหญิงสาวกระแทกลงบนพื้น

กระดูกแตกดังกร๊อบแขนขาบิดเบี้ยว

แต่ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นนั้นยังคงเบิกโพลงจ้องตรงมาที่ชายหนุ่ม

เขายืนนิ่งงัน

.

.

.

จากนั้นจึงค่อยๆเบือนหน้าหนี

และเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอีกครั้ง...

 

เมฆฝน...

 

ค่อยๆจางออกไป

 

 

 

fin...

 

จบแล้่ว...หากมีข้อติชมใดๆก็แจ้งไว้ได้เลยนะคะ ^ ^